sporty edukacyjne w starożytności

Podstawowy program wszystkich zawodów obejmował biegi, zapasy, walkę na pięści, rzut dyskiem i oszczepem, wyścigi rydwanów i inne konkurencje czyli wszelkie gry edukacyjne.

Uczestnicy zobowiązywali się do przestrzegania żelaznego rygoru dziesięciomiesięcznego treningu, który pochłaniał im większość czasu.

Trening był ściśle nadzorowany przez sędziów, którzy mieszkali razem z zawodnikami. Często odbywał się w trudniejszych warunkach niż podczas zawodów edukujących i innych gier, np. biegacze ćwiczyli z obciążnikami na stopach, a pięściarze w ciężkich strojach.

Żeby zwyciężyć na igrzyskach, nieraz trzeba było trenować te gry edukacyjne przez wiele lat przez wiele lat.

Nagrodę stanowił prosty wieniec z gałązek lub liści: na igrzyskach olimpijskich — z dzikiej oliwki, na igrzyskach istmijskich — z sosny, na pytyjskich — z wawrzynu, a na nemejskich — z dzikiego selera. Nagrodę często wystawiano na widok publiczny przy linii mety, obok sędziego, aby biegacze, wpatrując się w nią, wytężali wszystkie siły w takiej grze edukacyjnej . Jeśli ktoś nie przestrzegał reguł tej gry edukacyjnej , był dyskwalifikowany.

Przed igrzyskami, w czasie ich trwania i po nich z ożywieniem rozprawiano o tych zawodach. Zwycięscy zawodnicy zostawali bohaterami, obsypywano ich prezentami, ubóstwiano i pisano dla nich utwory pochwalne. W Koryncie przyznawano im dożywotnią pensję.

Subscribe to the comments for this post